Arwin Wilgenburg wil als dovenpastor dove mensen volwaardig laten meedoen in de kerk
HOEVELAKEN – Tot Arwin Wilgenburg uit Hoevelaken een vacature voor het dovenpastoraat zag, wist hij niet dat dovenpastoren bestonden. Sinds 1 september volgt hij een traject om een van de vier dovenpastoren van Nederland te worden. Zijn inspiratie is zijn 7-jarige dochter, die op vierjarige leeftijd plotseling doof werd.
Een paar maanden voordat haar gehoor verdween, ontwikkelde zijn dochter zich nog goed. "Ze was vier jaar en drie maanden en ging als een speer.” Daarna stopte ze met praten en kregen haar ouders en leerkracht nauwelijks nog contact met haar. "Ik kon achter haar hoofd in mijn handen klappen en ze reageerde niet, keek niet om, schrok niet, niks.”
Anderhalf jaar zoeken
Artsen dachten eerst aan selectief mutisme of een trauma. Pas na anderhalf jaar bleek uit een gehoortest dat ze links volledig en rechts vrijwel volledig doof was. De oorzaak is nog altijd onbekend.
Een cochleair implantaat, een elektronisch hoorhulpmiddel, moest haar vooral helpen om geluiden te herkennen. Spraak verstaan leek onwaarschijnlijk. Toch ging ze steeds meer horen. "Sinds mei is ze woordjes gaan zeggen”, vertelt haar vader. "De ontwikkeling gaat zo snel.”
‘Je voelt je letterlijk gepasseerd’
De ervaringen met zijn dochter veranderden Wilgenburgs blik op de positie van dove mensen. "Pas als je zelf iemand die doof is in je directe omgeving hebt, in ons geval in je eigen gezin, dan gaat die bewustwording hard.”
Hij zag bijvoorbeeld hoe vragen aan een horende begeleider worden gesteld, terwijl de dove persoon ernaast staat. "Jij kan liplezen en zien wat ze zeggen, maar ze vragen het niet aan jou. Dan voel je je letterlijk gepasseerd.”
Binnen de dovengemeenschap hoorde hij: "Wij zijn eigenlijk helemaal niet gehandicapt. Wij worden gehandicapt gemaakt in die horende wereld.” Op een camping voor dove mensen begreep hij beter wat daarmee wordt bedoeld. Gebarentaal was er de voertaal en de gasten konden gemakkelijk met elkaar communiceren. "Dan weet je: deze mensen hebben nu helemaal geen beperking.”
Dovenpastor over kerkmuren heen
Als dovenpastor gaat Wilgenburg onder andere kerkdiensten leiden, geestelijke gesprekken voeren en mensen thuis of in het ziekenhuis bezoeken. Ook wil hij kerken helpen om dove bezoekers volwaardig mee te laten doen.
Het Interkerkelijk Dovenpastoraat, waarvoor hij aan de slag gaat, werkt daarbij over kerkmuren heen. De vier dovenpastoren zijn verbonden aan drie verschillende kerkgenootschappen, maar werken ook in elkaars kerken. Binnen de dovengemeenschap spelen die kerkelijke verschillen volgens Wilgenburg nauwelijks een rol.
Geen gast, maar onderdeel van de kerk
Gebarentaal is voor veel dove mensen hun meest natuurlijke taal en onderdeel van hun identiteit. „Als zij in hun eigen taal aangesproken worden, ook in de kerk, is dat een bevestiging van hun identiteit.”
Want hoort Wilgenburg van dove kerkgangers: "Ik voel me daar toch altijd te gast.” Daarom wil hij aparte dovendiensten behouden. "Daar kunnen ze zichzelf zijn". Tegelijkertijd wil hij ook het bewustzijn onder horende kerkgangers vergroten.
Daarbij wil hij ook jongeren bereiken. Volgens hem kunnen dove en slechthorende jongeren veel herkenning bij elkaar vinden. Of traditionele dovendiensten bij hen passen, wil hij niet voor hen bepalen. Misschien sluiten ontmoetingsdagen of gezamenlijke activiteiten beter aan.
"Ik ben natuurlijk vooral benieuwd naar hun ideeën en behoeften. Het is beter dat je met elkaar iets organiseert dan dat ik het voor hen ga bedenken.”
💬 Mail ons!
Heb jij een tip of opmerking? Mail naar de redactie: [email protected] of bel: 0341-258133