Column 'Accu leeg, ego vol'

Vanaf Nunspeet kwam hij eraan. Bijna zeventig jaar, een kleine 120 kilo levenslust en gezeten op een tweedehands e-bike die duidelijk een identiteitscrisis had. Harley-Davidsonstickers sierden het frame, een leren vest maakte de outfit compleet en uit een forse bluetoothspeaker klonk muziek die kilometers verderop nog te horen was.

Het geheel reed niet zomaar voorbij; het kondigde zichzelf aan.
Richting Vierhouten veranderde de fietstocht haast in een voorstelling. Op de terrassen stokten gesprekken, hoofden draaiden nieuwsgierig mee en ergens tussen een kop koffie en een ijsje door vroeg iemand zich waarschijnlijk af of dit nog recreatie was of inmiddels performance art. De muziek deed in ieder geval geen enkele poging zich aan te passen aan de rust van het bos.

En hij? Hij straalde. Alsof de Veluwe die middag niet de bestemming was, maar het decor van zijn eigen film. Je kon erom glimlachen, misschien zelfs een beetje bewondering voor hebben. Er zat iets ontwapenends in iemand die zich niets aantrok van wat anderen vonden.
Bij de Zandenplas werd het rustiger, maar zeker niet stiller.

De e-bike bleef hardnekkig geloven dat hij een zware motor was en de omgeving liet het gelaten gebeuren. Tot onder de A28.
Daar eindigde de voorstelling. Niet met spektakel, maar met de simpele eerlijkheid van techniek. De accu was leeg. De muziek viel stil, de Harley-illusie verdween en op het display bleef slechts de onvermijdelijke boodschap over: verder zul je het zelf moeten doen.

De laatste twee kilometer werden gelopen. Geen applaus, geen muziek en geen stickers die daarbij hielpen. Alleen een warme weg, een zwijgende fiets en een man die moest accepteren dat zelfs een groot ego soms afhankelijk is van een volle accu.

En misschien was dat wel het mooiste moment van de hele rit. Alsof de Veluwe zachtjes fluisterde: mooi geprobeerd, maar het laatste stukje lopen we samen.