Column 'Het laatste stukje'

Van binnen voel ik me nog steeds die jongen die dacht dat hij alle tijd van de wereld had. Alleen protesteren mijn knieën tegenwoordig harder dan mijn idealen.

Het gekke is: de ongemakken zijn nog niet eens het moeilijkst. Een stijve rug, een leesbril of een nachtelijke wandeling naar het toilet zijn vooral irritant. Het echte gevecht speelt zich af in je hoofd.

Je denkt steeds vaker aan het einde.
Niet de hele dag, gelukkig. Meestal duw je die gedachte weg. Ik ook. We praten liever over onze cholesterol dan over onze sterfelijkheid. Alsof zwijgen de tijd een beetje kan vertragen.

Ondertussen verdwijnen de eerste vrienden. Bekende gezichten worden herinneringen. Je beseft dat de horizon dichterbij komt. Dat klinkt somber, maar vreemd genoeg gebeurt er ook iets moois.

Je leert beter kijken.

Naar een kop koffie in de ochtend. Naar een hand die de jouwe zoekt. Naar een kleinkind dat lacht alsof de wereld nog helemaal opnieuw mag beginnen. Dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, voelen ineens als cadeautjes.

Schrijven helpt me daarbij. Woorden houden mijn gedachten in beweging. Ze geven lucht aan vragen waarop niemand een antwoord heeft. En zolang ik schrijf, leef ik niet achteruit, maar vooruit, al is het in kleinere stappen.

Misschien is dat wel de kunst van het laatste stukje.

Niet doen alsof het einde niet bestaat, maar ervoor zorgen dat de pagina's die nog komen de mooiste van het hele boek worden.