Column 'Tropisch

Nu is dertig graden vooral de mededeling dat het later in de week nog erger wordt.

Vandaag is het nog geen juli en ik heb het nu al gehad. De slaapkamer voelt als een airfryer met een dekbed. De ventilator doet ontzettend zijn best, maar verplaatst eigenlijk alleen de warmte van de ene hoek van de kamer naar de andere. Zelfs de kat heeft besloten dat bewegen geen haalbare strategie meer is.

Toch zijn er altijd mensen die hiervan genieten. Mensen die bij 31 graden op een terras zitten en zeggen: "Eindelijk zomer." Dat zijn vaak dezelfde mensen die in november klagen dat het te vroeg donker wordt. Sommige mensen zijn simpelweg niet gelukkig tenzij de rest van ons lijdt.

En dan moet de echte hitte nog komen.

Wat mij verbaast, is niet eens dat het warm wordt. Het is hoe snel we onze definitie van normaal aanpassen. Dertig graden was ooit uitzonderlijk. Nu kijken we naar de weersverwachting alsof we aandeelhouders zijn van een temperatuur die elk jaar verder stijgt. "Vrijdag misschien 36", zeggen we dan, gevolgd door een knikje alsof dat een volstrekt redelijke ontwikkeling is.

Nederland is daar ook helemaal niet voor gemaakt. Onze huizen zijn gebouwd om warmte binnen te houden. Onze infrastructuur raakt nerveus zodra het weer iets extremer wordt dan motregen. En wijzelf zijn een volk dat evolutionair gezien het beste functioneert bij een grauwe 18 graden en een onderwerp om over te mopperen.

Misschien is dat wel het vreemdste aan deze hitte. Niet dat ze er is, maar dat ze blijft terugkomen. Elk jaar iets vaker, iets langer en iets vanzelfsprekender.

En ergens tussen de slapeloze nachten, de lege schappen met ventilatoren en het derde lauwe glas water van de dag bekruipt me een ongemakkelijke gedachte: misschien kijken we niet meer naar uitzonderlijk weer.

Misschien kijken we naar de nieuwe standaard die zich heel beleefd heeft aangekondigd en inmiddels gewoon is blijven wonen.