De lezer schrijft 'Politieke scherptelijnen in Oldebroek

 Achter deze ophef zie ik echter een fundamentelere en diepere discussie schuilgaan over de grenzen tussen de persoonlijke levenssfeer en het huidige maatschappelijke debat.

Ik merk dat het politieke argument van de oppositiebanken heel rechtlijnig is: een wethouder die de zorg draagt voor de opvang van tweehonderd Oekraïense vluchtelingen in het dorp, zou in hun ogen uiterst terughoudend moeten zijn met het poseren met wapens in een regio onder Russische invloed. Die symboliek raakt begrijpelijkerwijs een gevoelige snaar in de gemeenschap.

Tegelijkertijd herken ik ook de nuchtere, juridische realiteit: wethouder De Nooijer heeft tijdens zijn vakantie geen wetten overtreden. Het bezoeken van een schietbaan is in die regio een reguliere toeristische activiteit. Vanuit dit perspectief vraag ik me hardop af of de gemaakte vakantiefoto niet buitenproportioneel groot wordt gemaakt. Het heeft er in mijn ogen alle schijn van dat de discussie door de oppositie en de media wordt aangegrepen om een succesvolle politieke tegenstander op de persoon aan te vallen, zeker nu de verhoudingen in de raad na de verschuivingen bij de laatste verkiezingen op scherp staan.

Wat mij in deze kwestie echter het meest opvalt en verbaast, is hoe een moreel standpunt op het hoogste niveau de absolute waarheid is geworden en vanaf dat moment alles lijkt te bepalen. Er is in de politiek en de maatschappij een ongeschreven wet ontstaan die voorschrijft hoe je over de geopolitieke situatie moet denken. Zodra die lijn is getrokken, verdwijnt elke ruimte voor nuance of een andere kijk op internationale verhoudingen. Wie de situatie net iets anders analyseert of buiten de gebaande paden treedt, wordt niet inhoudelijk weersproken, maar direct moreel gediskwalificeerd en weggezet.

Het is een beproefde methode geworden: dwing de politieke tegenstander via morele verontwaardiging in het defensief, zodat je het niet meer over de feitelijke inhoud hoeft te hebben. De aanname dat de Oekraïense vluchtelingen in Oldebroek persoonlijk gekwetst zijn door een vakantiefoto, is volgens mij een pure interpretatie van de politiek; ik vraag me zelfs af of hen hiernaar gevraagd is. Ik betwijfel sowieso ten zeerste of hiermee ethisch is gehandeld. Terwijl incidenten van bewindslieden in de landelijke politiek vaak zakelijk of met clementie worden afgehandeld, lijken lokale vernieuwers veel scherper te worden beoordeeld op hun privégedrag zodra ze afwijken van de gevestigde moraal.

Ten slotte wil ik opmerken dat deze casus wel een gratis les is voor alle moderne politici: wees voortaan twee keer zo voorzichtig met wat je deelt op sociale media. Want voor je het weet, wordt een achteloos vakantiekiekje de perfecte munitie voor de morele megafoon van je tegenstanders – en zie dan de storm nog maar eens te sussen.

Jeroen van der Schulp