Mark van de Bunte: Wees trots op onze mooie gemeente!

Voor RTV Nunspeet blikt Van de Bunte terug op acht bewogen jaren in het gemeentebestuur en kijkt hij vooruit naar de volgende fase van zijn leven.

Ik werkte bij Kattenberg Verhuizingen en werd benaderd door Gemeentebelang. Zij zochten een wethouder voor een halftijds aanstelling. Het kwam eigenlijk een beetje als een verrassing, maar het was een eer wethouder te worden in je eigen geboortedorp. Ik ken de gemeente goed, ik ben er immers opgegroeid. Ik had echter geen politieke ervaring. Mijn kennis van de gemeente Nunspeet maakte het wel wat gemakkelijker. Ik herinner mij nog goed dat ik werd geïnstalleerd op donderdag 31 mei 2018 en dat ik zaterdag 2 juni nog in Kattenberg-tenue meedeed aan de Nunspeetse Keiler. Ik ontving die dag veel felicitaties, maar dat voelde wel heel dubbel.

Na vier jaar werd ik gevraagd door te gaan voor een tweede termijn van vier jaar, maar dan voor een fulltime benoeming. Dat heb ik met veel enthousiasme gedaan, maar toen al wel gelijk aangegeven daarna te willen stoppen en dat moment is nu aangebroken.

De eerste vier jaar kreeg ik de portefeuilles sport en bewegen. Ik nam de portefeuille economie en werkgelegenheid over van de burgemeester. De raad wilde de ontwikkelingen op industrieterrein De Kolk doorzetten en een aanspreekpunt voor de bedrijven houden. Binnen sport was de toekomst van de Brake nog een vraagstuk: opknappen of nieuwbouwen.

Tijdens mijn tweede termijn werd ik eerste locoburgemeester met de portefeuilles Economie en Werkgelegenheid, Recreatie en Toerisme, Sport en Bewegen, Kunst en Cultuur en Wijken en Kernen en kreeg ik het project Stationsomgeving toegewezen.

De Brake was een begrip in mijn jeugd, maar de voorzieningen voldeden niet meer aan de eisen van deze tijd. Renoveren bleek kostentechnisch niet haalbaar en bovendien was het niet wenselijk dat de gemeente zelf een bowlingbaan en een restaurant, waar je ook kon eten en feestjes kon houden, exploiteerde. We waren daarmee een concurrent van onze eigen ondernemers en dat is niet wenselijk.

Daarbij moesten keuzes gemaakt worden, we hadden tenslotte geen onbeperkt budget. Een rondje langs de verenigingen die gebruik maakten van De Brake leverde inzichten op wat hun wensen waren. De wens van de Gymnastiekvereniging was een ingebouwde turnhal. Zaalvoetbal, korfbal, badminton en andere wilden graag een sporthal die voldeed aan de officiële afmetingen. De Zwem en Polo Club wenste een wedstrijdbad dat aan de officiële afmetingen voldeed. De Brake kon dat niet bieden, daar werkte men met ontheffingen. De Wiltsangh voldoet nu wel aan alle officiële eisen en afmetingen.

Ondanks dat niet aan alle wensen gehoor gegeven kon worden, zijn alle taken die van een gemeente verwacht mogen worden volledig gerealiseerd. Er staat een prachtig zwembad, sporthal en turnhal waar huidige generaties en toekomstige generaties nog jaren van kunnen genieten. 

Het probleem van de spoorwegovergang liep al vele jaren. Filevorming, oponthoud en gevaarlijke situaties met tot onze spijt een dodelijk ongeval: er moest echt iets gebeuren! Vele oplossingen passeerden, maar leverden uiteindelijk niet het gewenste resultaat. Er was eigenlijk maar één echte oplossing en dat was geen spoorwegovergang maar een onderdoorgang. Dat was de duurste variant, die alleen kon worden gerealiseerd met subsidiegeld, de steun van alle partijen, ProRail, de NS en de hele Nunspeetse gemeenschap.

Bovendien bood het de gelegenheid de (Poort van de) Veluwe qua uitstraling te verbinden met de Stationsomgeving. Het liefst had ik die uitstraling gelijk willen doortrekken naar het centrum, maar daarvoor zouden we nog langer overlast veroorzaken voor ondernemers en inwoners. Persoonlijk vind ik dat jammer dat dit niet meteen gerealiseerd is, maar ik heb ook geleerd dat niet alles in een keer kan, dan ontspoort je plan en loopt het uit de hand.

Dan denk ik in eerste instantie aan onze gemeente zelf. De gemeente Nunspeet met de kernen Vierhouten, Hulshorst en Elspeet is nog een van de weinige plekken waar een zekere maat van rust voelbaar is. De unieke combinatie van de natuur, bossen, heidevelden, zandverstuivingen en water trekt ieder jaar weer vele gasten aan.

Denk je meer aan de realisatie van projecten dan geeft de realisatie van veel kleinere projecten zoals bijvoorbeeld het opknappen van de speeltuintjes in de diverse wijken in onze gemeente iedere keer weer veel voldoening. Maar ook het binnenhalen van het NK tijdrijden was een hoogtepunt. Dat De Wiltsangh een chemievrij instructiebad heeft gekregen en een energieneutraal gebouw is geworden is echt bijzonder. Ook zal mij het moment van het inschuiven van de spoorweg onderdoorgangen altijd bijblijven.

Wat ik het meest ga missen, zijn denk ik de contacten. Ik denk dan aan collega’s, ondernemers, mensen uit het verenigingsleven, uit het toerisme en de cultuursector, de wijken en ga zo maar door. Gelukkig wonen we in een kleine gemeenschap en zal ik de meeste nog wel eens tegenkomen met boodschappen doen, sporten en dergelijke, maar het zal zeker anders zijn.

Heb je interesse, ga het doen! Je weet misschien niet waar je aan begint, maar dat weet je in het bedrijfsleven ook niet. Maar wil je meepraten en beslissen over de toekomst van ons mooie dorp, de plek waar je woont en leeft, grijp dan die kans. Er liggen nog vele uitdagingen. Sommige projecten lopen lang, maar er zijn ook projecten waar je op korte termijn resultaat mee kan bereiken: De politiek gaat soms sneller dan je denkt!

De Nunspeters mogen best een beetje trotser zijn op onze gemeente en dat ook naar buiten uitdragen. Het grondgebied van de gemeente Nunspeet bestaat voor ongeveer 55–60% uit natuur (vooral bos en heide), 25–30% uit agrarisch gebied en 10–15% uit stedelijk bebouwd terrein. Bovendien grenst de gemeente direct aan het Veluwemeer. We beschikken over mooie dorpskernen met weinig leegstand. We bieden uitgebreide watersport en strandrecreatie, een groot netwerk van fiets- en wandelroutes, een relatief rustige en groene woonomgeving en goede verbindingen met steden als Zwolle en Amersfoort per trein en auto. Deze combinatie van natuur, onze unieke voorzieningen en onze bereikbaarheid maakt Nunspeet bijzonder en daar mogen wij met recht trots op zijn!

Ook wil ik graag alle inwoners en bedrijven bedanken voor hun steun en vertrouwen. De acht jaar zijn omgevlogen!

Het wethouderschap heeft veel (vrije) tijd in beslag genomen. Vergaderingen, openingen van (sport)evenementen en dergelijke heb ik mede dankzij mijn vrouw Katrien altijd met veel plezier en enthousiasme kunnen doen. Na de geboorte van onze twee geweldige dochters Aske (2) en Céleste (3 maanden) heeft zij aangegeven het liefst weer fulltime te willen gaan werken. Dat betekent dat ik dan grotendeels de zorg voor de kinderen op mij mag nemen, iets waar ik me erg op verheug.

Nu wonen wij in het huis dat in 1920 werd gebouwd voor Jhr. mr. Mackay. Mackay was burgemeester van Ermelo, waaronder toen ook Nunspeet viel, van 1903 tot 1937. Tijdens de Eerste Wereldoorlog bood Mackay, na een oproep van de rijksoverheid, Nunspeet aan als mogelijke plek voor een vluchtoord voor de duizenden Belgen die voor de gevechten waren gevlucht. De locatie kreeg scholen, een kerk, ziekenhuisvoorzieningen, werkplaatsen, een theater en andere voorzieningen. Van de opvang zelf is niets meer over, maar straatnamen, monumenten en informatiepanelen in Nunspeet herinneren nog aan deze bijzondere episode uit de lokale geschiedenis.

“Nu wil het toeval dat mijn vrouw Katrien uit België komt. De geschiedenis van het huis heeft ons aangesproken en geïnspireerd. Het ondernemerschap blijft mij boeien. Hoe en wat precies, blijft nog even een verrassing.

Als eerste stap hebben wij ons van de week ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en de nodige cursussen gedaan om vergunningen aan te vragen. Ik kan u vertellen dat is al een uitdaging op zich,” besloot de wethouder woensdagavond zijn speech.