Na 41 jaar neemt Barend afscheid van de brandweer: ‘Mijn vader was apetrots geweest’

Barends passie voor de brandweer ontstond al op jonge leeftijd. "Mijn buurman zat bij de brandweer. In die tijd had je in plaats van een pieper, een bel bij de voordeur. Dus als er brand was, dan hoorden wij die bel ook", vertelt Barend. Zodra hij de bel hoorde, sprong hij op zijn fiets en reed hij richting de brand. 

Toen Barend net achttien was, begon hij aan zijn opleiding. Daarvoor moest hij eerst worden aangenomen door de burgemeester. "Dat was een heel officieel moment. Daar heb ik koffie leren drinken", lacht Barend. "Ik kon dat natuurlijk niet afwijzen, maar ik lustte het eigenlijk eigenlijk niet." 

Met zijn eerste diploma en rijbewijs op zak kon Barend mee met de uitruk. Al snel maakte hij ook de zware kant van het brandweerwerk mee. Zijn eerste ongeval, op achttienjarige leeftijd, blijft hem altijd bij. "Dat waren drie doden. Drie jonge jongens van mijn leeftijd. Dat vergeet je nooit. Als ik langs die plek kom, sta ik er altijd bij stil." Bij het verwerken van heftige meldingen had Barend veel steun aan het korps: "We zijn een hechte familie." 

Ook thuis kon Barend altijd op steun rekenen. "Ze hebben zich altijd aangepast", vertelt hij. Zijn vrouw Anke weet niet anders. "Toen ik Barend leerde kennen, zat hij al bij de vrijwillige brandweer. Ik ben voor hem vanuit Brabant hierheen gekomen." Bij de deur stonden zijn schoenen klaar, met zijn sokken erin: "Als de pieper ging, kon hij direct weg." 

Dag en nacht droeg Barend die pieper bij zich. "Ik had het geluk dat ik op werk weg kon als de pieper ging. Maar het is ook wel gebeurd dat we op een verjaardag waren en ik ineens weg moest." De brandweer speelde altijd een grote rol in Barends leven. Toch was het na 41 jaar tijd om afscheid te nemen.

Enrico Bruijnes, postcommandant van Elburg, wilde dit niet onopgemerkt voorbij laten gaan. "Hij brengt 41 jaar ervaring, hij heeft de nieuwe mensen hier zien groeien en opgeleid. Op Barend kan je bouwen." Daarom vroeg hij een gemeentelijke erepenning aan. 

Toen Barend dertig jaar bij de vrijwillige brandweer zat, werd hij benoemd tot lid in de Orde van Oranje-Nassau. Dat hij nu, na 41 jaar dienst, een gemeentelijke erepenning kreeg, kwam als een verrassing. "Ik had het echt niet verwacht", vertelt Barend. Enrico vertelt waarom Barend de erepenning verdiend: "Hij is een verbinder en dat is zo belangrijk. We mogen trots op hem zijn en daarom heb ik die erepenning aangevraagd." 

Burgemeester Harm-Jan van Schaik kwam zaterdagmiddag tijdens de familiedag van het korps langs. Toen de burgemeester tijdens zijn speech steeds uitgebreider over Barend begon te vertellen, ging er bij hem een belletje rinkelen. "Misschien is er wel iets aan de hand dacht ik toen." 

Ook Barends moeder was bij de uitreiking aanwezig. Dat maakte het moment extra bijzonder. "Het is mooi dat ze erbij was en ik denk dat mijn vader ook apetrots was geweest." 

Helemaal weg bij de brandweer is Barend niet. Op maandagavond geeft hij nog begeleiding tijdens oefeningen: "Als je eenmaal bij de familie hoort, ga je niet zomaar weg." En als hij merkt dat er ergens brand is, doet hij wat hij als jongen ook al deed: hij springt op de fiets om te gaan kijken.