Pieter en Andrea kiezen bewust voor pleegkinderen: ‘Ons hart is groot genoeg’

Tijdens de Week van de Pleegzorg bezoekt wethouder Elskamp het gezin. De vier pleegkinderen zijn inmiddels 18, 15, 8 en 6 jaar oud. Pieter vertelt hoe ze in hun leven zijn gekomen en wat het betekent om samen een gezin te vormen. Daar horen mooie herinneringen bij, maar ook gebeurtenissen die nog iedere dag pijn doen.

Pieter en Andrea zijn nog maar kort getrouwd als ze in een tijdschrift een artikel over pleegzorg lezen. Ze herkennen bij elkaar hetzelfde gevoel. “We hadden allebei zoiets van: dat is mooi. We willen niet dat kinderen in een tehuis moeten opgroeien. Daar is onze liefde voor pleegzorg geboren.”

Toch duurt het nog een tijd voordat ze de stap zetten. Ze hopen zelf kinderen te krijgen en denken op dat moment dat je eerst biologische kinderen moet hebben om pleegouder te kunnen worden. Ze maken twee vroeggeboortes mee. Daarna krijgen ze geen biologische kinderen meer. Eerst moeten ze dat verdriet verwerken.

Als ze later horen dat ze ook zonder eigen kinderen pleegouders kunnen worden, bezoeken ze een informatiebijeenkomst en volgen ze een cursus. Een nieuwe baan en een verhuizing vanuit het westen naar de Veluwe zorgen voor uitstel. Ze willen eerst zelf goed op hun plek zitten voordat er kinderen bij hen komen wonen.

Eenmaal gesetteld melden ze zich aan bij William Schrikker Gezinsvormen, een organisatie die ondersteuning biedt aan gezinnen waarin een beperking een rol speelt. Pieter en Andrea hebben beiden een klik met deze doelgroep. Na een cursus volgt al snel een match. Twee kinderen van toen 3 en 6 jaar worden aan hun zorg toevertrouwd.

Het leven als pleeggezin bevalt goed. En in huis was nog een kamer vrij. Pieter en Andrea nemen opnieuw contact op met hun pleegzorgwerker. “Ons hart is groot genoeg.”

Niet veel later komt een kindje van elf maanden bij hen wonen. Hij verblijft op dat moment in een crisispleeggezin. Ook dit kind sluiten ze in hun hart. Tijdens een bezoekregeling vertelt de biologische moeder dat ze opnieuw in verwachting is.

Pieter: “Ze zei toen:‘Ik ben zwanger en hoop er zelf voor te zorgen, maar als dat niet lukt mag het dan bij jullie wonen?’” Zo gebeurde het. Vier uur na de geboorte halen ze het kindje op in het ziekenhuis in Apeldoorn. Andrea en de biologische moeder leggen de baby samen in de Maxi Cosi.

Voor Pieter en Andrea hoort het contact met de biologische ouders bij het pleegouderschap. De kinderen krijgen bij hen een thuis, maar hun ouders blijven een belangrijke plek in hun leven houden.

“Het mooie in ons pleegzorgverhaal is dat er veel liefde is tussen de biologische ouders en de kinderen. Er kan een beperking zijn in het opvoeden, maar liefde kun je geven.”

Daar ruimte voor maken vraagt aandacht. Niet alleen de ouders, ook andere familieleden blijven betrokken. “Naast de kinderen in huis moet je ook rekening houden met de biologische familie. Opa’s en oma’s willen hun kleinkind ook meemaken", vertelt Pieter.

Een goede relatie met de biologische ouders helpt volgens Pieter ook de kinderen om zich te ontwikkelen. De kinderen onderling zien elkaar als broer en zus in het gezin van Pieter en Andrea.

Het paar wil andere mensen enthousiast maken voor pleegzorg, maar ze zijn ook eerlijk over wat het vraagt. “Het kost wel offers. Het is best intensief. Je hebt met allerlei partijen te maken.”
De kinderen brengen hun eigen geschiedenis mee. "Een emotioneel rugzakje."

Een veilig thuis bieden betekent niet dat alles wat eerder is gebeurd vanzelf verdwijnt. Dat ondervinden ze bij hun oudste pleegkind. Het gedrag wordt op een gegeven moment zo belastend dat de veiligheid binnen het gezin onder druk komt te staan. Thuis blijven wonen gaat niet meer. Er volgt een uithuisplaatsing.

Het is een verdrietige periode, maar de band met hun oudste blijft bestaan. Inmiddels zien zij hoe hun oudste zelf probeert een stabiel leven op te bouwen.

Niet alleen Pieter en Andrea ontdekken wat pleegzorg voor hen betekent. Ook voor hun ouders is het nieuw. Pieters vader stelt aan het begin een openhartige vraag: zou hij ook van pleegkleinkinderen kunnen houden? “Moet je het hem nu eens vragen: hij loopt ermee weg", vertelt Pieter lachend.

De kinderen hebben hun plek in de familie gevonden. Voor Pieter zit daar veel van de waarde van pleegouderschap in. “Dat geeft zoveel kracht en energie om die offers te brengen. Ik kan het iedereen aanraden.”