Van nepbruiloft naar een middag vol echte emoties in Museum Elburg

Het idee voor de middag ontstond bij museummedewerker Jolanda van ’t Hoff. Ze merkte dat er weinig goed beeldmateriaal beschikbaar was van de trouwmogelijkheden in het historische pand. Daar moest verandering in komen, vond ze. 

Samen met trouwambtenaar Janine Weerd ontstond daarom het plan om een stylingbruiloft te organiseren. Een nepceremonie als promotiemateriaal voor het museum en de diensten van Janine als trouwambtenaar. En dus gingen de twee op zoek naar een bruidspaar. 

Die vond Jolanda in Jacquelien en Wesley tijdens een van haar pilateslessen. Het stel was tien jaar geleden getrouwd en zag er wel iets in om opnieuw de trouwjurk en het trouwpak uit de kast te halen. Hun oudste kind was tijdens de oorspronkelijke bruiloft vier maanden oud. De andere twee kinderen waren toen nog niet geboren. 

“De andere kinderen zeiden weleens: waarom zijn wij nooit bij jullie trouwen geweest?”, vertelt Janine. “Toen sloeg het ineens om. We dachten: dit gaat een serieuze aangelegenheid worden. Dan gaan we echt iets doen voor die familie en echt de liefde vieren.” 

Janine besloot de ceremonie daarom niet als toneelstukje te behandelen. Ze ging vooraf bij Jacquelien en Wesley thuis langs en stelde dezelfde persoonlijke vragen die ze ook aan een bruidspaar zou stellen.

Jacquelien en Wesley gingen nuchter de dag in. Maar tijdens het gesprek met Janine begon het stel anders naar de middag te kijken.  

Op voorstel van Janine schreven Jacqueline en Wesley opnieuw geloften voor elkaar. Juist dat maakte de dag voor Jacquelien bijzonder. “Je gaat maar door en door, waardoor je soms vergeet hoe trots je bent op je gezin. Even met beide benen op de grond staan en kijken wat we allemaal bereikt hebben, dat is heel mooi.” 

Dit keer konden ook hun drie kinderen de ceremonie bewust meemaken. De twee jongens verzorgden de hamerslag en hun dochter bracht de trouwringen van tien jaar geleden. Hun ouders traden, net als bij de eerste bruiloft, opnieuw op als getuigen. 

Wat luchtig begon, werd daardoor onverwacht emotioneel. “Uiteindelijk was de emotie bij iedereen wel zichtbaar. Bij onszelf, bij de ouders, maar zelfs bij vreemde mensen.” Jacquelien zag na haar gelofte de tissues tevoorschijn komen. “Toen dacht ik: wat gebeurt er in de zaal? Dat was wel heel bijzonder.”

Terwijl de plannen voor Jacquelien en Wesley steeds serieuzer werden, ontstond een tweede idee. Janine vond dat Jolanda zelf ook een plek in de dag moest krijgen. “Ik ga niet voor de nep ja zeggen tegen iemand, want dat ja-woord hoort voor mij echt te zijn”, vertelt Jolanda. “Maar met een goede vriend in het vriendschapsbootje stappen, dat durf ik wel aan.” 

Die vriend werd Gerald. De twee leerden elkaar kennen bij de Plus, waar Gerald werkt en Jolanda regelmatig boodschappen doet. “Je hebt soms het geluk dat je mensen op je pad krijgt die ook gewoon bij je blijven.” 

Net als Jacquelien en Wesley schreven Jolanda en Gerald iets persoonlijks voor elkaar. In plaats van trouwringen kozen ze voor een vriendschapsarmbandje. Daarnaast ondertekenden ze een symbolische akte van verbondenheid. 

Ondertussen groeide ook de organisatie rond de ceremonies. Ondernemers uit Elburg sloten zich bij het initiatief aan en hielpen met onder meer eten, drinken, bloemen, kleding en verzorging. 

“De ondernemers uit de stad zijn ontzettend meedenkend en meewerkend geweest”, vertelt Jolanda. “Je kunt het eigenlijk zo gek niet bedenken of ondernemers zeiden: ja, we doen mee.” 

Zo werd een middag die bedoeld was om nieuw promotiebeeld maken uiteindelijk iets heel anders. Voor Jolanda werd de dag veel breder dan het maken van mooie beelden voor het museum. 

“Het is liefde voor het pand, liefde voor de collega’s met wie je dit soort dingen mogelijk maakt. Liefde van en voor mensen. Liefde voor de liefde.”